uni61ths83 61 دانشگاه علوم پزشكي گلستان بررسي افسردگي در بيماران ديابتي و ارتباط آن با كنترل ديابت در 150 بيمار مراجعه كننده به كلينيك ديابت 5 آذر 1378-79 1378 1379 uni61ths83 دكتراي حرفه اي دكترا 56 از آنجائيكه بيماري ديابت قندي شايع ترين بيماري اندوكرين است و با توجه به اهميت كنترل به موقع ميزان گلوكز خون و مراجعات مكرر پزشكي از نظر بررسي عوارض ديررس ديابت به نظر مي رسد كه بروز افسردگي در اين بيماران تداخل ايجاد مي نمايد. با در نظر گرفتن اين مسائل بر آن شديم تا مطالعه اي را در زمينه افسردگي در بيماران ديابتيك داشته باشيم.در اين مطالعه 150 نفر از بيماران ديابتيك مراجعه كننده به كلينيك ديابت مركز آموزشي درماني 5 آذر گرگان مورد بررسي قرار گرفتند. براي تعيين ميزان افسردگي از پرسشنامه افسردگي BECK استفاده شد. پس از تعيين ميزان افسردگي ، ارتباط آن با سن، جنس، كنترل ديابت، نوع ديابت (IDDM-NIDDM) و مدت ابتلا به بيماري مورد بررسي قرار گرفت.( معيار كنترل ديابت مقادير HbA 1C در نظر گرفته شد).نتايج:شيوع افسردگي در بيماران ديابتيك داراي رقم بسيار بالايي مي باشد(3/61 درصد).بين سن بيماران و افسردگي ارتباط معنا داري موجود مي باشد(P-Value=0/014)نسبت زنان افسرده به غير افسرده 66 درصد به 34 درصد مي باشد كه در مقايسه با نسبت مردان افسرده به غير افسرده 1/51 درصد به 9/48 درصد، نزديك به دو برابر مي باشد.بر.ز افسردگي با كنترل كوتاه مدت ديابت ( بر اساس مقاديرHbA 1C ) ارتباط آماري معناداري ندارد(P-Value=0/85).نوع ديابت (IDDM-NIDDM) تاثير در بروز افسردگي ندارد(P-Value=0/014).مدت ابتلا به بيماري با بروز افسردگي ارتباط معنا دار دارد، به طوري كه هر چه مدت ديابت بيشتر بوده، ميزان افسردگي نيز در بيماران بالاتر رفته است. 1240488000