uni61ths259 61 دانشگاه علوم پزشكي گلستان بررسي ميانگين افزايش وزن دوران بارداري و ميانگين BMI اوّليه مادران باردار و ارتباط آن با نتيجه باراري در مادران باردار مراجعه كننده به بيمارستان دزياني گرگان 1382-83 1382 1383 uni61ths259 دكتراي حرفه اي دكترا 40 مقدمه: دير زمانى است كه محققان بر روى نمايه توده بدنى و تغييرات آن در حاملگي كار ميكنند و مقالات بسيارى درباره آن نوشته شده است. نمايه توده بدني غير طبيعى در مادر نقش بسيار مهمي در نتيجه باردارى به عهده دارد.
هدف: اين مطالعه به منظور تعيين ارتباط ميان نمايه توده بدنى و وزن گيرى طول باردارى با عوارض مادرى و جنينى در بيماران بسترى شده در بيمارستان دزيانى گرگان انجام شده است.
مواد و روش‌ها: اين مطالعه يك مطالعه تحليلى است كه به صورت مقطعى بر روى 350 خانم باردار در بيمارستان دزيانى انجام شد. اطلاعات بيماران در چك ليست جمع‌آوري و كدبندى شد. سپس توسط نرم افزار آماري SPSS تحليل شده و جهت توصيف داده‌ها از آزمون Chi-Square استفاده شد. نتايج: در زنان با نمايه توده بدنى بالا، شيوع ماكروزومى و وزنگيرى بيشتر از حد طبيعى بيشتر از زنان با نمايه توده بدنى طبيعى بود. در زنان با نمايه توده بدنى پايين شيوع پارگى زودرس كيسه آب، زايمان زودرس و وزن كم هنگام تولد بيشتر از زنان با نمايه توده بدنى نرمال بود. در زنان با وزن گيري كم طي حاملگى شيوع پارگي زودرس كيسه آب، وزن كم هنگام تولد و پره اكلامپسي بيشتر از زنان با وزن گيري نرمال بود. و در زنان با وزن‌گيري بيش از نرمال دوران حاملگي شيوع ماكروزومي بيشتر از زنان با وزنگيري نرمال بود.
بحث: نمايه توده بدني بالا و پايين و وزن‌گيري كمتر و بيشتر از حد طبيعي در دوران بارداري ميتواند به ايجاد عوارض حاملگي كمك كند، بنابراين حاملگي در زناني كه نمايه توده بدني غير طبيعي و وزن‌گيري غير طبيعي در طول بارداري دارند بايد به عنوان يك عامل خطر زياد در نظر گرفته شود تا مراقبت‌هاي ويژه از وقوع بارداري جلوگيري شود.
ميانگين افزايش وزن-ميانگين BMI اوليه دوران بارداري 1240488000