uni61ths113 61 دانشگاه علوم پزشكي گلستان مقايسه نتايج انواع روشهاي درماني ( جراحي ) بيماران با شكستگي پروگزيمال فمور در بيماران بستري شده در بيمارستان 5 آذر طي سال 1384 و نيمه اول سال 1385 1384-85 1384 1385 uni61ths113 دكتراي حرفه اي دكترا 31 مقدمه: شكستگي‌هاي پروگزيمال فمور، شامل چند نوع است: 1)شكستگي سر استخوان ران 2)شكستگي گردن ران 3)شكستگي تروكانترها و اينترتروكانتري 4)شكستگي ساب تروكانتريك. اغلب شكستگي‌هاي پروگزيمال فمور، در افراد مسن و به علّت وجود استئوپروز و تروماي خفيف مشاهده مي‌شود. در افراد جوان‌تر اين شكستگي‌ها معمولاً به دنبال آسيب‌هاي داراي انرژي بالا به وجود مي‌آيند. بيمارستان 5 آذر گرگان هر ساله شاهد مراجعه و ارجاع موارد زيادي از شكستگي‌هاي مختلف پروگزيمال فمور مي‌باشد. به همين علّت بر آن شديم تا با انجام يك مطالعه ميزان مراجعات و انواع شكستگي‌هاي پروگزيمال فمور، همچنين روش‌هاي مختلف جراحي به كار برده شده براي اين بيماران را، مورد بررسي قرار دهيم.
مواد و روش‌ها: اين مطالعه يك مطالعه توصيفي- تحليلي از نوع مقطعي است كه به صورت سرشماري ساده بر روي 100 بيمار دچار شكستگي پروگزيمال فمور، كه از ابتداي فروردين 1384 تا پايان شهريور 1385 به مركز آموزشي درماني 5 آذر گرگان مراجعه كردند، انجام شد. اطلاعات مربوط به بيماران از پرونده‌هاي موجود در بايگاني بيمارستان استخراج شد و در پرسشنامه‌اي حاوي اطلاعات فردي، اطلاعات مربوط به عمل جراحي و دوره بستري ثبت گرديد و مورد استفاده قرار گرفت. براي توصيف اطلاعات از محاسبه شاخص‌ها و رسم نمودار و جدول استفاده شد.
نتايج: در مطالعه حاضر، 100 بيمار مورد بررسي قرار گرفت. از اين تعداد 65 نفر مرد و 35 نفر زن بودند. ميانگين سني بيماران مورد مطالعه 25/5± 50/61 سال به دست آمد. در اين مطالعه ميزان وقوع شكستگي‌هاي گردن فمور 42%، اينترتروكانتريك 39% و ساب تروكانتريك 19% بود. ميزان مرگ و مير بيمارستاني در اين مطالعه 6 نفر بود. از اين 6 نفر 3 نفر زن و 3 نفر مرد بودند. از اين افراد 2 نفر حين عمل جراحي، 3 نفر در اورژانس و يك نفر در حين انتقال وفات يافتند. ميزان عوارض موجود در طي مدّت بستري 7% بود كه عبارت بودند از: آمبولي (2 نفر زن و 2 نفر مرد) و مشكلات قلبي (2 نفر زن و 1 نفر مرد). ميزان ايجاد عوارض در زنان و مردان به ترتيب 20/6% و 9/2% بود، كه اين اختلاف از لحاظ آماري معني دار نبود؛ ولي ميانگين سني افرادي كه دچار عوارض فوق شده بودند، به طور معني داري بالاتر از گروه بدون عارضه بود (p=0/ .
بحث و نتيجه گيري: ميزان مرگ و مير در مطالعه حاضر 6% و ميزان ايجاد عوارض 7% بود، كه اين ميزان نسبت به اكثر مطالعات انجام شده، پايين‌تر است. در مطالعات مختلف، به عوامل متعددي براي افزايش طول مدّت بستري اشاره شده است، در حاليكه در مطالعه حاضر هيچ يك از عوامل مورد بررسي (سن، جنس، نوع شكستگي، نوع جراحي و ايجاد عوارض) بر مدت بستري بيمار در بيمارستاني تأثيري نداشت. شكستگي سر استخوان ران، شكستگي گردن ران، شكستگي اينترتروكانتريك، شكستگي ساب تروكانتريك 1240488000