|
|
|
|
|
 |
مشاهده پایاننامه |
 |
|
|
|
| شناسه پایاننامه |
uni61ths466 |
| كد سه حرفی دانشگاه یا سازمان مجری اصلی |
61 |
| نام دانشگاه یا سازمان مجری اصلی |
دانشگاه علوم پزشكي گلستان |
| عنوان انگلیسی |
|
| عنوان فارسی |
بررسي تاثير روش Acute Normovolemic Hemodilution در كاهش ميزان ترانسفيوژن خون دگرساخته بر بيماران كانديد عمل جراحي استخوان ران در بيمارستان 5 آذر گرگان طي سال 87-1386 |
| سال تحصیلی |
1388-89 |
| تاریخ آغاز |
1388 |
| تاریخ پایان |
1389 |
| شماره بازیابی دانشگاه یا مركز |
uni61ths466 |
| شماره بازیابی irandoc |
|
| زبان |
|
| رشته تحصیلی |
دكتراي حرفه اي |
| مقطع تحصیلی |
|
| تعداد صفحات |
36 |
| مشخصات ظاهری |
|
| مندرجات |
|
| فایل مرتبط |
|
| گزارش مدیریتی |
|
| نشانی وب |
|
| بودجه تخصیصی (ریال) |
|
| موضوع اصلی |
|
| رعایت سرعنوانهای موضوعی پزشکی |
|
| چکیده پایاننامه به انگلیسی |
مقدمه : تزريق خون يكي از علل مهم مرگ و مير در حين اعمال جراحي و بيهوشي مي باشد. پارامترهاي بسيار مهم آزمايشگاهي و هموديناميكي نيز حين انتقال خون تغيير مي كنند. به طور معمول دو نوع انتقال خون وجود دارد : همولوگ (نوع رايج و متداول) و اتولوگ. خطرات روز افزوني در مورد استفاده از تزريق خون همولوگ گذارش شده است. تزريق خون اتولوگ كه در اينجا يكي از روش هاي آن به نام رقيق سازي حاد خون با حجم طبيعي (ANH) را مورد بررسي قرار داده ايم ، از بسياري جهات با تزريق خون همولوگ تفاوت دارد. اين تفاوت ها خصوصا حين جراحي اهميت زيادي داشته و بر پيامد هاي بيماران تاثير خواهند داشت. در اين مطالعه دو نوع تزريق خون از نظر اين تفاوت ها مقايسه شده اند. مواد و روشها : اين مطالعه به صورت كار آزمايي باليني در بيمارستان آموزشي 5 آذر گرگان از تاريخ فروردين 1386 لغايت اسفند 1387 صورت گرفت. در كل 62 بيمار كانديد عمل جراحي الكتيو شكستگي فمور با I-II ASA به صورت تصادفي در دو گروه مساوي 31 نفره ، كه در يك گروه (الف) روش ANH انجام شد و درگروه ديگر (ب) انتقال خون همولوگ ، مورد بررسي قرار گرفتند. قبل از شروع جراحي و بيهوشي ، تست هاي HR,RR,BP,PTT,PT,PLT,CBC براي تمام بيماران انجام گرفت. سپس يكي از اين دو روش تزريق خون بر روي بيماران صورت پذيرفت . 8 و 24 ساعت بعد از انجام تزريق خون نيز همان تست ها تكرار شد. بعد از 48 ساعت نيز آزمايش كشت ادرار جهت رد عفونت ادراري صورت گرفت . تمامي يافته هاي آزمايشگاهي و هموديناميكي جمع آوري و توسط نرم افزار آماري SPSS آناليز شد. يافته ها : نياز به تزريق خون دگر ساخته هنگام استفاده از روش ترقيق خون حاد به طور معناداري كاهش پيدا كرد ، به طوريكه هيچ بيماري از گروه ANH نياز به خون دگرساخته پيدانكرده و در مقابل تمامي بيماران گروه كنترل خون دگرساخته گرفتند(P-Value=0/001). روند ترقيق خون هيچ گونه تغيير معناداري در هموديناميك بيمار به وجود نياورد. آزمايشات PLT,HCT سديم ، پتاسيم و PT در دو گروه كاملاً مشابه بودند. فقط آزمايش PTT به صورت معناداري در گروه كنترل بالاتر بود(P-Value=0/001). نتيجه گيري : روش ترقيق خون حاد موجب كاهش نياز به تزريق خون دگرساخته شده و هيچ گونه عوارض نامطلوب بيمار ايجاد نكرد. افزايش بيشتر PTT در گروه كنترل نيز نشان دهنده تضعيف بيشتر سيستم انعقادي بدن حين استفاده از خون دگرساخته مي باشد. |
| چکیده پایاننامه به فارسی |
|
| واژههای کلیدی به انگلیسی |
|
| واژههای کلیدی به فارسی |
واژگان كليدي : انتقال خون اتولوگ ، ترقيق خون حاد ، جراحي فمور. |
| پدیدآورنده |
پريسا صمدي صوفي |
| استاد راهنما |
دكتر حاج محمد سا تلقي، اراز بردي قورچاي، |
| استاد مشاور |
محمد رضا قنبري |
| استاد(ان) داور |
|
| چکیده بازنگری شده به انگلیسی |
|
| چکیده بازنگری شده به فارسی |
|
| واژههای کلیدی بازنگری شده به انگلیسی |
|
| واژههای کلیدی بازنگری شده به فارسی |
|
| سایر توضیحات به فارسی |
|
| سایر توضیحات به انگلیسی |
|
| دفعات مشاهده |
886 بار |
|
برگشت به فهرست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
